Przepływ krwi przez serce kontrolowany jest przez cztery zastawki, które utrzymują jednokierunkowy ruch krwi dzięki otwieraniu i zamykaniu w odpowiedzi na zmiany ciśnienia podczas cyklu serca:

• zastawka trójdzielna — między prawym przedsionkiem a prawą komorą

• zastawka pnia płucnego — między prawą komorą a pniem płucnym

• zastawka dwudzielna (mitralna) — między lewym przedsionkiem a lewą komorą

• zastawka aortalna — między lewą komorą a aortą

Zastawka między prawym przedsionkiem a prawą komorą to zastawka trójdzielna, zwana także prawą zastawką przedsionkowo-komorową. Zwykle składa się z trzech płatków zbudowanych ze wsierdzia wzmocnionego tkanką łączną.

Każdy płatek połączony jest ze strunami ścięgnistymi, które łączą zastawkę z mięśniami brodawkowatymi komory. Struktury te wspólnie kontrolują ruch płatków i zapobiegają cofaniu się krwi do przedsionka podczas skurczu komory.

U ujścia prawej komory do pnia płucnego znajduje się zastawka półksiężycowata pnia płucnego. Składa się ona z trzech małych kieszonkowatych płatków zbudowanych ze śródbłonka wspartego tkanką łączną.

Gdy prawa komora ulega rozkurczowi, niewielka ilość krwi cofa się z pnia płucnego, wypełniając kieszonki płatków i powodując zamknięcie zastawki. Zapobiega to powrotowi krwi do komory i powoduje słyszalny ton serca.

• W przeciwieństwie do zastawek przedsionkowo-komorowych zastawka ta nie posiada strun ścięgnistych ani mięśni brodawkowatych.

Zastawka między lewym przedsionkiem a lewą komorą to zastawka dwudzielna, zwana także mitralną lub lewą przedsionkowo-komorową. W praktyce klinicznej najczęściej używa się nazwy „mitralna”.

Posiada dwa płatki, w przeciwieństwie do trzech płatków zastawki trójdzielnej. Płatki te są przyczepione strunami ścięńczygmi do dwóch mięśni brodawkowatych wychodzących ze ściany komory, co stabilizuje zastawkę podczas skurczu.